...

                                        هوالغالب

                                                      .                                                    

                                                   سلام...

 

اندک

          اندک

                      جمع مستان می رسند    

                                                    اندک

                                        اندک

           می پرستان می رسند             

                                        دلنوازان

                                                     ناز نازان

                                      در ره اند

                                                         گلعذاران

                                                                        از گلستان می رسند        

                      اندک

                                  اندک  

                                          زین جهان هست و نیست   

                                                                نیستان رفتند و مستان می رسند  

                                            جمله دامنهای پر زر همچو کان

                  از برای تنگ دستان می رسند              

 لاغران خسته از مرعای عشق

                           فربهان و تندرستان می رسند

                                                  جان پاکان چون شعاع آفتاب

                                                                   از چنان بالا به پستان می رسند

                                        خرّم آن باغی که بهر مریمان   

                         میوه های نو ز مستان می رسند

اصلشان لطفست و هم واگشت لطف

                               هم ز بستان سوی بستان می رسند  

 

                                                                *حضرت مولانا*

                                                            .

                                                        .

یا علی مددی 

 

تا کی.....؟؟؟

*بسم الله الرحمن الرحیم*

.

سلام...

 

 

 تا کی به تمنای وصال تو یگانه                                                                    

اشکم شود از هرمژه چون سیل روانه                                                  

خواهد به سر آید شب هجران تو یا نه؟                                 

ای تیر غمت را دل عشّاق نشانه           

                                                           جمعی به تو مشغول وتو غائب ز میانه

رفتم به در صومعه عابد و زاهد               

دیدم همه را پیش رخت راکع و ساجد                                  

در میکده رهبانم و در صومعه عابد                                                    

گه معتکف دیرم و گه ساکن مسجد                                                                

                                                            یعنی که تو را می طلبم خانه به خانه

روزی که برفتند حریفان پی هر کار                                                              

 زاهد سوی مسجد شد و من جانب خمّار                                                  

     من یار طلب کردم و او جلوه گه یار                                   

   حاجی به ره کعبه ومن طالب دیدار              

                                                             او خانه همی جوید ومن صاحبِ خانه

     هر در که زنم، صاحب آن خانه توئی تو                * 

    هر جا که روم پرتو کاشانه توئی تو                      *           *

     در میکده و دیر که جانانه توئی تو                                     *             

مقصود من از کعبه و بتخانه توئی تو                                                            

                                                              مقصود توئی، کعبه و بتخانه بهانه

بلبل به چمن زان گل رخسار نشان دید                                                            

پروانه در آتش شد و اسرار عیان دید                                                 

عارف صفت روی تو در پیر و جوان دید                                 

یعنی همه جا عکس رخ یار توان دید                

                                                           * دیوانه منم، من، که روم خانه به خانه *

عاقل به قوانین خرد راه تو پوید             

دیوانه برون از همه آئین تو جوید                                

        تا غنچه بشکفتۀ این باغ که بوید                                                   

 هر کس به زبانی صفت حمد تو گوید                                                             

                                                           بلبل به غزل خوانی و قمری به ترانه

بیچاره بهائی که دلش زار غم توست                                                             

هر چند که عاصیست ز خیل خدم توست                                       

         امید وی از عاطفت   دمبدم   توست                                

    تقصیر خیالی به امید کرم توست             

                                                            یعنی که گنه را به از این نیست بهانه

 

« شیخ بهائی »

...

 

یا علی مددی

 

 

بسم رب الحسین(ع)...

بسم ربّ الحسین(ع)

.

هم پیاله ای ها! سلام…

.

همراهیتان را سپاس…

.

    …گفتنی نیست.                                                                 

                     شنیدنی هم نیست.                                                  

                        رفتنیست؛                      

                          دیدنیست؛

                                                   چشیدنیست.

 

آنجا جز آنکه جان بسپارند...چاره نیست!        

 

پس تنها دعا می کنم که دیدار دردانه ی خدا نصیبتان شود.

 

با این شرط که به بهانه ی سختیهای احتمالی رخ از این راه متابید…

 

الهی آمین!

 

این راه زیارت است قدرش دریاب                                                  

                                    از شدت سرما رخ از این راه متاب

شک نیست که با عینک ارباب نظر                                                    

                                   برفش پر قو باشد و خارش سنجاب

 

                                                                                       شیخ بهائی

 

یا علی مددی